maandag, juni 12, 2017

Summer Vacay!

Het is officieel vakantie tijd in huize Bouwman. Eigenlijk is dat het al twee weken, maar wie telt? De laatste week van mei, was tevens de laatste week van school voor de kinderen. Khloé en Noah hadden beide hun laatste dag op donderdag 25 en Mei en Skyler zijn laatste dag was die vrijdag.

Khloé heeft haar laatste schooldag afgesloten met een pizza party in haar klas. En aan het einde van de dag kwamen de kinderen allemaal naar buiten met graduation caps en zongen ze een paar liedjes, die zij dit jaar geleerd hadden, voor de ouders. Khloé heeft het ontzettend naar haar zin gehad op school en kan niet wachten totdat zij volgend jaar weer mag.

IMG_1821

Skyler had op een van zijn laatste dagen nog een voorstelling, waarin hij een olifant speelde. Het was een heel leuk toneelstuk waarbij iedereen in 2nd grade wel een rol speelde. Het was vooral ook erg leuk dat mijn vader ook bij de voorstelling aanwezig was. Skyler is heel blij dat hij nu zomder vakantie heeft, maar vind het vooral ook heel spannend dat hij na de zomer vakantie naar 3rd grade gaat.

IMG_1757

Op de laatste school dag van Noah was het ook groot feest voor iedereen op school. De brandweer was die dag op school gekomen en heeft met de brand slangen voor verkoeling gezorgd voor alle kinderen. Het was ontzettend leuk om al die blijde gezichtjes van zeik natte kindjes te zien aan het einde van de dag. Noah heeft dit jaar ontzettend veel geleerd. Naar mijn idee komt dit vooral ook omdat hij een verschrikkelijk goede lerares had en Noah zal haar volgend jaar ook echt gaan missen, maar hij kijkt uit naar 1st grade.

IMG_1829

De laatste school dagen van dit jaar waren tevens ook de laatste dagen dat mijn vader hier was. Voordat hij daadwerkelijk weer naar huis ging, hebben we nog wel een paar fijne dagen gehad. Na Skyler zijn laatse school dag hebben we een rugzak met snacks en drinken ingepakt en zijn we naar Ensign Peak gereden. Dit is een hike van iets meer dan anderhalve kilometer, die Noah en ik in November ook met Daniël hebben gedaan.

Dan is niet mee geweest vanwege zijn benen, maar dat mocht de pret niet drukken. Skyler zijn vriendje Korben mocht met ons mee, dus we waren gezllig met zijn zessen. Zelfs Khloé heeft de klim helemaal zelf gedaan. We hebben een paar keer een kleine stop gemaakt, maar uiteindelijk hebben alle kinderen goed door gelopen. Eenmaal boven is de klim het uitzicht helemaal waard. Je hebt een mooi uitzicht op een groot deel van de vallei. Dit was ook een van de dingen die we nog niet eerder met mijn vader gedaan hadden. Hij is dus ook weer een mooie ervaring rijker.

IMG_1857

En toen was het helaas weer tijd voor afscheid. We weten altijd weer dat het eraan zit te komen en altijd weer zien we er tegen op, maar helaas is het niet anders. Over een paar maanden is hij weer terug voor de kerst, dus daar gaan we maar weer naar aftellen.

Inmiddels is hij al weer 2 weken thuis en zitten we allemaal weer in een redelijke routine. Hoewel, routine tijdens een zomer vakantie is een groot woord. Ach, zolang de kinderen zich maar prima vermaken!

donderdag, mei 25, 2017

Life lately

Inmiddels zijn er al weer 3 weken voorbij sinds dat mijn vader hier aan kwam. Helaas hebben we nog maar een paar dagen te gaan, maar we proberen er nog van te genieten. We mogen in ieder geval niet klagen. We vermaken ons prima en we hebben eigenlijk door zijn hele vakantie heel mooi weer gehad. We hebben eigenlijk maar een dag een slechte dag gehad en dat was wel van het ene uiterste in het andere, want bij het opstaan lag er wat sneeuw!

Door het mooie weer heb ik veel in de tuin gewerkt, onder toeziend oog en wat hulp van mijn vader. Dan heeft al een paar weken last van ‘shin splints’, vertaald is dit beenvliesontsteking. Hij heeft hierdoor ook een aantal dagen thuis gezeten van de pijn. Van tuinwerk komt er dan weinig terecht, maar het groeit natuurlijk wel allemaal door. Dus regelmatig waren we buiten te vinden om het gras te maaien of onkruid te wieden. Ook hebben we een paar leuke planten geplaatst en wat boomsnippers neergelegd op plekken om onkruid tegen te gaan. Dit allemaal was best nog wat werk, maar vooruitgang zien maakt het allemaal best leuk.

Als we niet aan het werk waren, dan zaten we lekker op de porch onder het genot van een kopje koffie. Zo konden we Khloé eindeloos op en neer zien rijden op haar nieuwe fiets, die zij van opa heeft gekregen. De jongens hadden vorig jaar allebei een nieuwe fiets gekregen Khloé heeft al die tijd op een oud fietsje gereden die we eens hadden gekregen. Nu mocht zij van opa een nieuwe fiets uitkiezen en dat werd een ‘Frozen’ fiets met een zitje achterop voor haar poppen.

Op moederdag zijn wij naar de dierentuin geweest. Dan is niet mee geweest vanwege zijn shin splints, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was heerlijk weer. Het was een beetje fris toen wij aankwamen, maar het zonnetje heeft de hele dag heerlijk geschenen. Zo veel zelfs dat we een beetje verbrand waren. Door het mooie weer, hadden we ook geluk dat bijna alle dieren wel buiten waren.

Het thema dit jaar is ‘Bugzilla’. Er staan hele grote imitatie insecten. Ze hopen hiermee wat meer begrip voor de insecten op te wekken bij de bezoekers. Ondanks dat ze er eng uit kunnen zien, hebben insecten allemaal een bepaalde rol in de natuur. Het was een hele fijne middag, die we in Augustus nog een keertje over gaan doen, omdat ons zomerfeest van werk in de dierentuin plaats zal vinden.

Ook hebben we in deze vakantie voor mijn vader bezoek gehad van Freddy. Mijn vader en Freddy kunnen goed met elkaar overweg, dus dat maakt zo een bezoek extra leuk. Zo een 3 jaar geleden zijn Freddy en zijn gezin naar Tennessee verhuisd. Na veel praten hebben ze besloten om terug naar Utah te komen. Zo kan Freddy zo goed als iedere avond thuis zijn in plaats van de hele week op de vrachtwagen. Die mogelijkheid was er ook in Tennessee, maar dan zouden zij 3 uur bij familie vandaan zitten end us besloten ze dat het beter was om hierheen te verhuizen. Daardoor is Freddy op 1 mei in Utah aangekomen en aan het einde van de maand gaat hij terug om de inboedel en de rest van het gezin op te halen.


Zoals de kinderen zouden zeggen, hebben we nu nog 3 ‘sleeps’ met opa en dan zit het er helaas weer op. De laatste school dag van Khloé en Noah is vandaag en morgen gaat Skyler voor het laatst en dan is de zomer vakantie ook officieel begonnen.

donderdag, mei 11, 2017

Happy birthday to me

Zo een 6 weken voor mijn verjaardag zei mijn vader, terwijl wij op Skype zaten te praten; “Zal ik je een geheimpje vertellen?”  Hij had aan zijn baas vrij gevraagd voor mijn verjaardag en zou dan hierheen komen. In de eerste instantie wilde hij eigenlijk helemaal niets zeggen en ons dan verrassen op mijn verjaardag, maar besloot toch maar om mij te laten weten wat zijn plannen waren.

En zo boekte hij eind maart zijn vlucht voor 3 mei. Deze vlucht zou van Amsterdam naar San Fransico zijn, waar hij over zou stappen voor een korte vlucht naar Salt Lake City. De dag voor vertrek kreeg hij rond 16.30 uur zijn tijd een email binnen dat zijn vlucht gecancelled was. Dat is best even schrikken. Gelukkig stond er wel in de email dat hij niets hoefde te doen en dat hij binnen 3 uur over geboekt zou zijn op een andere vlucht. Als die vlucht niet naar wens zou zijn, zou hij contact op kunnen nemen en dan zou men verder gaan kijken wat ze voor hem zouden kunnen betekenen.

Iets minder dan 3 uur later keek ik op de link die bij de email gevoegd was en toen zag ik dat hij was over geboekt op een directe vlucht van Amsterdam naar Salt lake City. Vervolgens heb ik gelijk mijn vader gebeld, maar hij had nog geen officiele email ontvangen. Gelukkig werd het ook redelijk snel daarna geconfirmeerd end us vertok hij alsnog op 3 mei op dezelfde tijd naar Salt Lake City, alleen zou hij nu ruim 4 uur eerder aankomen dan geplanned.

Ik heb al die tijd mijn mond dicht kunnen houden tegen Dan en de kinderen, dus zij wisten allemaal van niets. Ik heb mijn vader opgehaald van het vliegveld en hij was vlak voor het huis uitgestapt, zodat Khloé hem niet zou zijn als ik de garage in zou rijden. Toen ik eenmaal binnen was klopt mijn vader op de voordeur en Khloé rende naar de deur om deze open te doen. Ik had haar gezichtje eigenlijk moeten filmen, wat was zij verrast. Zij overigens niet alleen. Dan had ook geen idee was hem precies overkwam toen hij mijn vader in de deur opening zag staan.

Na een bakje koffie en even tot rust te zijn gekomen zijn we vervolgens de jongens van school gaan halen. Ook zij waren reuze verrast. Noah had opa gelijk door toen hij naar buiten kwam lopen en had een grote grijns op zijn gezicht. Skyler had die dag een school reisje en kwam enthousiast vertellend naar buiten en het duurde ook heel even voordat hij door had dat opa naast mij stond, maar ook hij was reuze blij.

En zo hebben we samen met mijn vader mijn verjaardag kunnen vieren afgelopen donderdad. ‘s Ochtends hebben we ons eerst lekker laten verwennen met een pedicure daarna hebben we samen geluncht. ‘s Avonds had Dan vrij genomen en zijn we lekker met het hele gezin uit eten geweest en daarna hebben we nog even geshopt. 

Zaterdag avond hebben we de zogenoemde fun-bus naar Wendover genomen voor mijn verjaardag. Dit stond al geplanned met Katie en Mel en Arnold en Keri, mijn vader had ook aangegeven dat hij wel mee wilde, alleen wist nog niemand dit. Ook hier hebben we een hele fijne avond gehad. Mijn vader had uieindelijk ook nog iets van $60 winst en dat maakt het natuurlijk helemaal leuk. Uiteindelijk heb ik een hele fijne verjaardag gevierd dit jaar.

maandag, mei 01, 2017

Nieuwe auto

Toen wij in 2007 naar de Verenigde Staten verhuisden, wisten we dat we een auto zouden moeten kopen. Je gaat hier niet zo heel makkelijk op de fiets op weg. Het is natuurlijk wel mogelijk, maar de afstanden zijn veel groter. Er zijn er zo goed als geen fiets paden en er zit geen licht op de fietsen. Bovendien is het hier, waar wij wonen, ook veel heuvel op en heuvel af.

Toen ik in April eindelijk aan kwam, was Dan zijn moeder al een tijdje ziek en ze had haar auto inmidels aan Dan gegeven, omdat ze zelf toch niet meer kon rijden. Ondanks dat we hierdoor een auto hadden, moesten we toch gaan kijken voor een tweede auto vanwege werk.

We kochten toen rond eind April een Ford Taurus uit het jaar 2000. Een auto van 7 jaar oud. Ondanks dat deze auto 7 jaar oud was, was het de nieuwste en meest luxe auto die we beiden ooit gekocht hadden. Het was een hele fijne auto waar we wel wat problemen mee hebben gehad, maar gelukkig maar weinig.

Op 3 April kwam ik na werk thuis en terwijl ik de post open maakte, zag ik dat onze auto verzekering een paar dollar omhoog was gegaan, omdat Dan vorig jaar voor een stoplicht de rem los liet en tegen de auto voor hem aan rolde. Omdat de verzekering eraan te pas is gekomen, kregen we bij de vernieuwing van de verzekering een verhoging. Ik maakte nog wat gekkigheid en wreef het er bij Dan in dat hij hier verantwoordelijk voor was. Helaas kon ik op dat moment niet weten dat hij ongeveer een uur later echt betrokken was bij een auto ongeluk.

De kinderen en ik liepen net de high school binnen voor de zwemlessen, toen mijn telefoon ging. Toen ik opnam zei Dan dat hij een ongeluk had gehad. Heel even dacht ik dat hij een grapje maakte, omdat hij raar klonk, achteraf bleek hij een behoorlijke klap te hebben gehad. Wij zijn gelijk om gedraaid en ik heb Katie gebeld of zijn ons ergens kon ontmoeten om de kinderen op te vangen.
Eenmaal bij Dan en de plek van het ongeluk aangekomen, was het erger dan ik dacht. Er waren 4 auto’s bij het ongeluk betrokken, waarbij Dan de laatste auto was. Onze auto zat aan de voorkant helemaal in elkaar en de klap was zo hard dat beide airbags gesprongen zijn.
IMG_1358
Van Dan begreep ik dat de witte van voor hem boven op de auto voor haar knalde, waardoor Dan geen tijd had om te reageren. Uit het politie rapport en de verklaringen van de andere auto’s was dit inderdaad het geval. Helaas is het allemaal in de handen van de betrokken verzekeringen en weten we nog niet precies wie de schuld zal krijgen. Onze verzekering agent denkt dat de meeste schuld inderdaad naar de van zal gaan, maar dat Dan er niet helemaal schuld vrij vanaf zal komen
.
Wel hoorden wij al snel van de verzekering dat de auto total loss verklaard was. Na 10 jaar lang trouwe dienst, was onze auto niet meer. We hadden het er onlangs over gehad om misschien aan het einde van het jaar te gaan kijken of we de auto in konden ruilen voor iets nieuwers en iets groters, maar daar wilden we eigenlijk nog even mee wachten. Nu werd dat iets, waar we gelijk voor moesten kijken. Vanwege het feit dat Dan en ik verschillende diensten werken en 3 kinderen hebben  en school en sport, is het heel moeilijk om het met 1 auto te moeten doen.

Wij hadden zelf al een vermoeden dat de auto total loss verklaard zou worden, voordat dat officieel het geval was en dus zijn we op het internet een beetje rond gaan kijken naar verschillende auto’s en wat we precies wilden hebben. Zo hadden we een auto gevonden, bij de dealership waar we 10 jaar geleden ook de Taurus gekocht hadden. Op een donderdag middag zijn we daar naar toe gereden om wat auto’s te bezichtigen.

De verkoper had ons een paar auto’s laten zien. Uiteraard een aantal die veel duurder waren dan dat wij wilden betalen, onder het mom van wij kunnen jullie helpen met special financing, maar we hebben voet bij stuk gehouden. Uiteindelijk liet hij ons een auto zien en dan was de auto die we ook al een paar dagen op het internet hadden zien staan. Na een test rit in de auto was Dan helemaal verkocht, maar we hadden geen tijd meer, want Dan moest naar werk.

De volgende dag zijn we dan ook terug gegaan en toen hebben wij onze nieuwe auto gekocht. Wij zijn nu trotseeigenaren van een Nissan Pathfinder. Ook dit is weer geen hele nieuwe auto, maar de auto is van 2014 en is dus maar 3 jaar oud met heel weinig miles op de teller.
IMG_1431
De auto heeft 7 zit plaatsen en de 3e bank kan geheel plat voor meer ruimte in de koffer bak. We wilden speciaal een auto met 3 rijen met stoelen, zodat we geen auto’s meer om hoefden te wisselen als er eens een vriendje mee naar huis ging.

Zowel de kinderen als wijzelf zijn dan ook hartstikke blij met de nieuwe auto. Het is jammer dat wij door een ongeluk een nieuwe auto hebben, maar ondanks dat onze auto total loss was, zijn er verder geen mensen gewond geraakt. Dan had de grootse klap van allemaal gekregen en had wat last van een stijve nek en een stijve arm. Hij is hiervoor ook door een dokter gezien en die heeft voor een paar dagen spier verslappers voor geschreven. We zijn erg blij dat iedereen er heel huids vanaf is gekomen, het had natuurlijk veel erger gekund allemaal.

maandag, april 17, 2017

Blue

Op 14 Februari kwam ik iets eerder thuis voor Skyler zijn verjaardag. Ik moest zijn cadeautje nog inpakken en ik wilde hem ophalen van school. Helaas liep dat allemaal wat anders toen ik onze kat Blue onder ons bed vandaan zag komen. Hij liep op 3 pootjes en een van zijn pootjes bengelde naast zijn lichaam. Hij wilde ons er totaal niet naar laten kijken.

Blue komt wel eens in de tuin, maar meestal gaat hij niet veel verder. Toen ik aan Dan vroeg of hij in de tuin was geweest zij hij dat dit niet het geval was. Wel wist hij te vertellen dat Blue ‘s middags min of meer van de trap gevallen was toen Kiki hem liet schrikken. Alleen dacht Dan dat er verder niets aan de hand was. Helaas bleek dit bij de dierenarts niet zo te zijn. Na 2 röntgen foto’s bleek hij zijn pootje gebroken te hebben. 

IMG_0997

De dierenarts had er alle vertrouwen in, dat als wij hem apart zouden kunnen houden in bijvoorbeeld de slaapkamer, zodat hij het rustig aan zou doen, dat zijn pootje dan heel goed zou genezen. Hij zou dan zo een 6 weken een spalk moeten hebben en dan zouden er na 4 weken weer foto’s genomen worden. Dus hebben wij voor de spalk gekozen. Vorig jaar is Blue namelijk al geopereerd aan zijn heup. Hij had zijn heup gebroken, toen hij in een window well was gesprongen. Zijn heup was al zwak door een aangeboren afwijking en door die sprong brak hij zijn heup.

IMG_1329

Helaas bleek na 4 weken dat het toch niet goed zat. Ondanks dat het zo recht gespalkt was (Ze hadden na het spalken nog een foto genomen) bleek zijn bot scheef aan het groeien. Hoewel, groeien was een groot woord. Bij een breuk moet normaal gesproken nieuw bot gaan vormen en daar was na 4 weken totaal geen sprake van. De arts zei dan ook dat hij zijn pootje zo weer opnieuw zou breken als de spalk eraf zou zijn. Ze wilde het nog twee weken aan kijken, maar ze raadde op dat moment eigenlijk gelijk amputatie aan. Vooral omdat hij het jaar ervoor zijn heup al had geborken en zijn huidige breuk totaal niet heelde.

Na ongeveer weer een week in de spalk, liep ik een keer de slaapkamer in en de pspalk lag op de grond en Blue zat onder het bed. Hij had de spalk op de een of andere manier af weten te krijgen. Toen ik hem riep en hij onder het bed vandaan kwam, was het heel snel duidelijk voor mij dat we inderdaad moesten amputeren. Zijn pootje bengelde er net zo bij als de eerste dag dat hij hem gebroken had.

Donderdag 30 Maart is zijn pootje geamputeerd. Dan heeft hem ‘s ochtends weg gebracht en ‘s middags mocht ik hem al weer op halen. We hebben van te voren uitgelegd aan de kinderen wat er zou gaan gebeuren, waarna zij vroegen, of we voor hem geen prosthese konden maken op mijn werk.

Toen hij ‘s middags thuis kwam waren ze dan ook heel benieuwd naar hoe het eruit zou zijn. In de eerste instantie wilde de dierenarts de wond laten luchten zonder verband, maar bij het weg rijden bij de dierenarts werd hij wild in zijn kooi en daardoor ging de wond tussen de hechtingen bloeden. Ik ben direct terug gegaan en ze hebben hem toch maar ingepakt. Hierdoor konden de kinderen de wond niet zien, maar het was wel duidelijk dat hij nog maar 3 pootjes had.

De arts wilde dat we het verband de volgende dag af zouden knippen en toen ik dat deed, schrok ik best. Op de plek waar eerst zijn pootje zat, zat nu een groot litteken met een hele bonte, blauwe plek. Ik zal de foto dan ook maar niet plaatsen.

Inmiddels zijn we ruim 2 weken verder. Vorige week hebben we de hechtingen laten verwijderen en Blue mocht vanaf dat moment ook weer vrij rond door het huis lopen. Hij loopt verbazingwekkend goed en springt ook al weer boven op het bed, het aanrecht en de tafel. De twee laatste mag eigenlijk niet. Ook gaat hij met gemak de trap op en af en lijkt het bijna alsof er niets gebeurd is.

IMG_1442

Zijn litteken ziet er erg goed uit, nu moet alleen zijn vacht nog even terug groeien en dan is er niets meer te zien, behalve het feit dat hij maar 3 pootjes heeft.

donderdag, april 06, 2017

10 Jaar in de Verenigde Staten

Vandaag, precies 10 jaar geleden, kwam ik na een lange vermoeiende vlucht aan op Amerikaanse bodem. Op 8 april van 2007 schreef ik dan ook mijn eerste blog vanuit Amerika. Dan was 12 weken eerder dan ik al vertrokken, omdat er bij Dan zijn moeder een paar maanden eerder kanker was geconstateerd. 12 weken was een behoorlijk lange tijd en dus waren we blij dat we na 12 lange weken eindelijk weer bij elkaar waren.

De 12 weken duurde vooral lang, omdat we nog zaten te wachten op de goed keuring van mijn visum. In januarie van dat jaar kregen we te horen dat alle visum aanvragen doorgestuurd zouden worden naar Duitsland, waar dan bekeken zou worden of de aanvragen goed gekeurd zouden worden. Op dat moment wist niemand wanneer de aanvragen eventueel behandeld zouden gaan worden. We hadden veel vragen, maar vooral wat nu? Dan was al vertrokken naar Amerika, en we wisten totaal niet hoe lang we nu gescheiden zouden zijn.

Na veel bellen en emailen en van het kastje naar de muur gestuurd worden en ook veel frustraties, kreeg ik op 26 maart eindelijk de goedkeuring voor mijn visum. Vanaf dat moment ging het allemaal heel vlug en ging het afscheid nemen beginnen. Het afscheid was vooral iets waar ik tegen op zag, maar eindelijk kon ik me dan bij Dan aan gaan sluiten.

De 12 weken waren voor ons gevoel heel lang. Achteraf gezien is het heel fijn geweest dat Dan die 12 weken heeft gehad, omdat hij hierdoor nog een aantal hele goede weken met zijn moeder door heeft kunnen brengen. 2 maanden na mijn aankomst in de VS is Dan zijn moeder op 56 jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker.

De eerste weken in de VS was natuurlijk behoorlijk wennen. Ik had vooral het gevoel dat ik op vakantie was. Er moest veel geregeld worden, onder andere een social security nummer, een bank rekening, een rijbewijs, een auto en natuurlijk ook mijn baan. Ondanks dat ik zo goed verzekerd was van een baan, moest er toch nog over het een en ander onderhandeld worden. Na een paar weken en al het geregel, begon het dagelijkse leven dan eindelijk zijn draai te vinden. Het is vooral erg leuk om de blogs terug te lezen van die tijd en daarbij te denken aan alle herinneringen en hoe wij die eerste weken ervaren hebben en uiteindelijk ons eigen ritme hebben gevonden.

En nu zijn we 10 jaar verder en inmiddels hebben wij 3 hele mooie, lieve kinderen en een prachtig huis. We hebben heel wat mee gemaakt in de laatste10 jaar maar wat zijn we trots op wat we voor onszelf op hebben kunnen bouwen. We kijken dan ook uit naar wat de volgende 10 jaar ons zal brengen.

donderdag, maart 16, 2017

1 year anniversary

Het is bijna een maand na de daadwerkelijke datum, maar wij wonen inmiddels 1 jaar in ons eigen huis. Het huis waarvan we dachten dat we het nooit zouden krijgen. Wij hebben het financieel gezien niet altijd al te gemakkelijk gehad, door het feit dat zowel Noah als Khloé beiden als baby zijnde in het ziekenhuis zijn beland. Khloé was zelfs met een helikopter over gebracht naar de ICU. Ondanks de financiele tegenslagen zijn wij eind 2015 op gesprek gegaan bij een bank om te kijken wat onze opties waren.

Vanaf dat moment is het eigenlijk heel snel gegaan, ondanks dat het voor ons zo niet altijd voelde. Voordat wij ons huiz vonden hadden we 3 maal eerder een bod op een huis gedaan, maar uiteindelijk liep dat op niets uit. Achteraf gezien zijn we daar uiteindelijk heel blij om!

Uiteindelijk vonden wij ons huidige huis. ‘s Ochtends vroeg stond deze ineens op de website. ‘s Middags hebben we het huis kunnen bezichtigen en 3 weken later waren alle papieren getekend en waren wij ineens eigenaren van een huis. Na 9 jaar in de VS was het eindelijk een feit.

Ik schreef al eens eerder over alle dingen die wij inmiddels hebben allemaal in huis hebben gedaan.De badkamer, de tuin, de slaapkamer voor Noah, een nieuwe vloer en ook een extra slaapkamer in de basement. En nu kunnen we daar ook nog nieuw tapijt aan toe voegen.

Het tapijt in de woonkamer en slaapkamers was al oud. Het zou me niet verbazen dat dit het orignele vloer bedekking was van toen het huis gebouwd is. Je kon zien dat het oud was en bovendien is licht tapijt geen succes met kleine kinderen. Nu was het toch al niet mooi meer, maar de kinderen hebben er ook niet aan mee geholpen om het echt schoon te houden.

IMG_1089

Bovenstaande foto is een blik op de woonkamer vanuit de keuken. Hier kun je zien hoe licht de vloerbedekking was en ook hoeveel vlekker er inmiddels op zaten. mooi was anders, maar helaas kunnen we niet alles tegelijk vervangen en dus was dit een van de projecten die later gedaan zou worden.

We hebben gekozen voor een vloerbedekking die donkerder is, maar waar nog wel een kleine kleur speling in zit. Donker leek ons, gezien de leeftijd van de kinderen, toch iets beter.  Ook al het onder tapijt is vervangen. En wat zijn we blij met het resultaat. De kleur komt op de foto niet heel goed over en in het echt is het tapijt nog mooier.

IMG_1109

Ook de vloerbedekking in de hal en de twee slaapkamers is vervangen. Vorige zomer heeft mijn vader de vloer in de badkamers vernieuwd en voor de kerst heeft hij de vloer in de keuken gedaan en nu is het tapijt eindelijk vervagen. Dit houdt in dat de gehele vloer op de begane grond nu vernieuwd is.

In het jaar dat we hier nu wonen hebben we veel gedaan. En we zijn reuze trots op wat wij gedaan hebben. Ons eigen huis, alle veranderingen zijn dingen die wij hebben gedaan en we hebben het gedaan zoals wij dat willen. We hebben overal voor en na foto’s van genomen en het is heel leuk om de veranderingen te zien. We hebben nog wel meer projecten op onze “to-do” lijst staan, maar dat hoort bij home ownership en die projecten gaan nooit weg. Er valt altijd wel iets te doen. Maar wij zullen hier niet over klagen, we genieten er met volle teugen van!